Op de trein naar Antwerpen stapten twee oudere koppels op. Aan het aantal koffers kon ik zien dat ze samen op reis vertrokken. De ene dame was aan het vertellen hoe succesvol haar zoon wel geworden was.
Hij had een master behaald en schreef moeilijke teksten in het Engels over artificiële intelligentie en geeft opleidingen over AI aan belangrijke bedrijven. Haar oogappel werkte momenteel aan zijn tweede boek. Een vreemd boek. Vanuit een fantasiewereld als een droom, waarin zijn grootvader een rol speelde. Ja, haar zoon was altijd al zeer intelligent én speciaal.
"Maar hij heeft toch wel eens een jaar gedubbeld", herinnerde haar reisgezellin luidop. Ja, dat was zo gaf de trotse moeder eerlijk toe. Hij werd op school wat uitgesloten omdat hij altijd de eerste van de klas was. De populaire jongens waren diegenen met slechte punten. Hij wilde graag bij hen horen en had daarom stiekem besloten om niet meer te studeren. "Ja, kinderen hé."
Aan zijn masterproef en carrière te horen, heeft de jongeman het (gelukkig) niet blijvend vol gehouden om de verkeerde likes te scoren.
Dit verhaal geeft inzicht waarom kinderen soms keuzes maken die volwassenen moeilijk begrijpen. Niet omdat ze bewust ongehoorzaam of ‘stout’ willen zijn, maar juist omdat ze verlangen naar aanvaarding, verbondenheid en liefde.
De methode van de Verzoenbloem vertrekt vanuit de overtuiging dat ieder mens een intrinsieke goedheid bezit én een fundamentele behoefte heeft om geliefd en verbonden te zijn.
Sociale media spelen sterk in op die behoefte.👍🏻
Reactie plaatsen
Reacties